P h o t o

Till the world ends.

2012-01-22T04:19:00.000-08:00

Bez wątpienia odczuwam wrażenie, że wszelkie przepowiednie dotyczące rychłego końca świata w żadnym stopniu nie były przesadzone. Wręcz odwrotnie. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują że ów koniec świata powoli, acz stanowczo nadchodzi.

Brak zimy, i nagła zima, to wkład natury, niezapomniane wrażenia po nowej reformie w służbie zdrowia oraz widmo ACTA, to niewątpliwy wkład ludzki w unicestwienie świata, a głównie naszego narodu. Teraz pozostaje jedynie czekać, kiedy w następstwie wspomnianych zdarzeń nastąpi pospolite ruszenie, protesty i demonstracje, a wraz z nimi zjawisko patologi tłumów.

Paula.

2011-11-13T00:45:00.000-08:00

Coraz bardziej tracę cierpliwość do ludzi z serwisu maxmodels którzy to aspirują do miana modeli/modelek. Nie znoszę niekompetencji, i niesłowności, nie dotrzymywania terminów. Zwyczajnego marnowania czyjegoś czasu, nieprzemyślanym umawianiem się. Sesja poniżej powstała w zastępstwie, właśnie za taką niesłowną osobę która raczyła się "odwołać" kiedy wszystko było już naszykowane. Paulina która miała mi w sesji pomagać z blendą, stanęła na wysokości zadania i zrobiliśmy takie oto zdjęcia.

Nie ma co w sumie narzekać zdjęcia mi się podobają i bardzo chętnie je tutaj umieszczam. Nie mniejszym niesmak pozostał.

Schizy.

2011-10-07T12:58:00.000-07:00

Jakoś ostatnio takie miewam nastroje, bardziej na skraju psychicznym iż w jego połowie. Urocze okoliczności. Uroczy ludzie doprawdy, i ta feeria docenienia dookoła. Chciałem zrobić coś innego, i taki wyszedł efekt tego poszukiwania inności. Wszystko na zdjęciach zrobiłem sam. Włącznie z okularami. Po prostu mieliśmy z Michałem do dyspozycji styropian, jeden czarny cień do powiek.

Skleroza.

2011-09-27T12:03:00.001-07:00

Właśnie się połapałem że zupełnie zapomniałem wgrać na bloga sesje ze znanym już z moich zdjęć Michałem w roli głównej. Pojęcia nie mam jakim cudem udało mi się przeoczyć publikacje tutaj bo są to jedne z najlepszych zdjęć w moim odczuciu jakie zrobiliśmy. Tak się zastanawiam. Spróbuję je gdzieś wysłać. W każdym razie zapraszam do oglądania.

Cou cou.

2011-09-14T09:11:00.000-07:00

Cou cou. Paulina w zakurzonej sesji country. Country miała być w pierwszym założeniu, ale poszedłem na żywioł, stylizacje zrobiliśmy z tego co było pod ręką, więc w jakimś sensie można by to określić mianem fashion recycling, bo to co było pod ręką to właściwie resztki ze studia.

M.B. project.

2011-09-03T06:44:00.000-07:00

Prezentuje sesje dla Magdy Barcik, artystki z Krakowa. Bluzka jej autorstwa, oraz torba. Stylizacja również jej pomysłu, zależało jej na naturalności. Ja wykonałem zdjęcia i makeup, a pozowali Michał i Agnieszka. Swoją drogą spieszę poinformować że Michał dostał się właśnie na pokaz mody w Katowickim Rondzie Sztuki gdzie będzie go można zobaczyć na wybiegu. Zapraszamy wszystkie dziewczyny 14 września do Rondo Sztuki w Katowicach!!

Cage.

2011-08-28T03:58:00.000-07:00

Pierwsze zdjęcia z mojego projektu. Który kiedyś może skończę zobaczymy. W rolach głównych okulary o nazwie CAGE. Pozowała Paulina. Jeśli skończę fotografować wszystkie okulary które zrobiłem z najdziwniejszych tworzyw, może uda mi się w końcu zebrać to w całość i zrobić wystawę. Kto wie. Staram się każde okulary osadzić w innym klimacie.

Dorota Chrostek vol II

2011-05-06T10:58:00.001-07:00

M&D&M

2011-05-06T10:42:00.000-07:00

Długo nie było nic. Każdy potrzebuje chwilę odetchnąć. Ja odremontowałem sobie w pewnych stopniu studio, i mm nadzieje że jakoś się z tym rozwinę. Puki co prezentuje wam teraz efekty sesji z Marzenką (HOOK) w ubraniach projektantki Doroty Chrostek.

Marzena i Dorota Chrostek vol ONE:

Circuss

2011-02-26T09:15:00.000-08:00

Kolejna sesja z Dawidem. Po powrocie z Chin.

Movie Star.

2011-02-12T05:30:00.000-08:00

Kino pierwsze starcie. Pierwszy raz fotografowałem w takich warunkach, zarówno oświetleniowych (ciężko! ciemno!). Wyszło mi to jak wyszło, efekt mnie zadowala. Oddałem to co chciałem oddać. Klimat dawnego kina. Pozowała Koleta. Wizaż Agnieszka Badura.

Michał.

2010-12-26T03:43:00.000-08:00

Kolejna sesja. Wykorzystywałem już lustro w swoich innych sesjach, jakoś mnie ciągnie do tego. Tutaj dodatkowo stare, zniekształcające obraz lustro plus Michał i jego niebanalna uroda.

Michał.

Michał...

2010-12-21T12:40:00.000-08:00

Najnowsza sesja Michała. Minimalistyczna dosyć, jako dodatki jedynie czarna rękawiczka.

Pauleen vol II

2010-11-30T14:30:00.000-08:00

Druga część sesji z Pauliną:

Pauleen.

2010-11-24T12:31:00.000-08:00

Przed Wami efekt najnowszej sesji z Pauliną. Sesja realizowana u mnie w studio. Wizaż i stylizacja oczywiście mojego autorstwa. podzieliłem ja na dwie części ponieważ zdjęć jest dosyć dużo. Za kilka dni, druga odsłona.

Paulina:

Essencja Sztuki

2010-11-10T12:20:00.000-08:00

Zdjęcia komercyjne dla Herbaciarni Essencja Sztuki. Sesja realizowana oczywiście w Herbaciarni.

KaqppAhl vol II

2010-11-01T08:34:00.000-07:00

Druga część sesji w klubie Schody donikąd, z ubraniami KappAhl i modelkami Maxilook.
Wizaż oczywiście Anna Grabowska.

Ostatnie dwa zdjęcia to wstęp do kolekcji XL projektanta Artura Mazura.

Schody do nikąd. vol. 1

2010-10-26T11:03:00.000-07:00

I oto mogę wreszcie udostępnić efekty sesji która zrealizowałem dla Maxilook. Agencji modelek plus size z Wrocławia. Sesja jest utrzymana w klimacie zacienionego klubu. Pozowały oczywiście dziewczyny z Maxilook. Za wizaż odpowiada Anna Grabowska z AMQ. Stylizacje to działo Aleksandry Wiśniewskiej właścicielki Maxilook.

Sesja odbyła się w klubie Schody do nikąd we Wrocławiu. Ubrania dostarczyła firma KappAhl.

Roadwork...

2010-10-02T02:33:00.000-07:00

Spontaniczna sesja z Dawidem przed jego wyjazdem do Shangaiu. Brak przemyślanej stylizacji, wizażu oraz pomocy. Światło zastane. Chce mi się więcej plenerów.

Pogoda...

2010-09-28T09:20:00.000-07:00

Nie ma pogody więc robimy ciągle testy w studio. Mam już trochę dosyć. Mam też dwie gotowe sesje plenerowe ale to niebawem. Puki co. Ola.

Ale ale.

2010-09-21T11:42:00.000-07:00

Ostatnio zrobiliśmy sesje, poniekąd inspirowaną stylem Lady Gagi. Tym jak pokazuje ona mężczyzn. Nawet wystąpiła na koszulce. Model: Michał.

Testy Basi.

2010-09-10T10:03:00.001-07:00

Ostatnie dzieła z Basią. Poszaleliśmy, aż cztery stylizacje na jednej sesji.

EXHIBITION

2010-08-28T03:47:00.000-07:00

Pierwsza autorska wystawa by Wieczny. Już 11 września w Herbaciarni Artystycznej ESSENCJA SZTUKI, w Sosnowcu! Pokazane zostaną wybrane fotografie z mojej dotychczasowej galerii. ZAPRASZAM!!

Essencja Sztuki.

2010-08-28T03:28:00.000-07:00

Sesja zrealizowana dzięki uprzejmości ekipy Herbaciarni Artystycznej "ESSENCJA SZTUKI" w Sosnowcu. Bardzo dziękuje za udaną sesje! Było fantastycznie! Poniżej efekty sesji. Modelka: Marzena Model: Michał

S by Wieczny

2010-08-21T03:34:00.000-07:00

Studio z Sylwią.

Testy David.

2010-08-01T07:25:00.000-07:00

Testy Dawida.

Tu takie bardziej wizjonerskie.

Pierwsza sesja Michała.

2010-07-27T12:12:00.000-07:00

Moja najnowsza "zdobycz" Sesja Michała.

Droga dla osłów...

2010-07-19T09:33:00.001-07:00

Nie ma co tutaj ukrywać frajer zemnie jest bez mała konkursowy, naiwniak pierwsza klasa, świnie powinny spluwać do koryta na mój widok, wszak są zwierzętami inteligentnymi. Nie wiem czy się taki urodziłem czy skrzywienie powstało w toku socjalizacji, może wtedy kiedy w wieku pięciu lat nieświadom podążyłem radośnie dragą dla osłów wizytując rejony Drachenfels. Jednakże fakt pozostaje faktem iż owo skrzywienie nastąpiło i trwa sobie niewzruszenie, pomimo tego iż coraz więcej jednostek w ową krzywiznę kopie. Najpierw ją głaszcze, podziwia jej linię, zgoła jak krzywą wierze w Pizie, poniektórzy umacniają ją patykami pieczołowicie spod dupy wyrwanymi, potem walą z kilofa czy innego pagaja. Mimo wszystko jednakowoż krzywizna trwa niewzruszenie. Chyba we mnie wrosła, a może zakwitła już bujnym kwieciem. Wciąż wierzę w szczerości ludzkich intencji. Wciąż wierzę w zapewnienia o przyjaźni. Wciąż wierzę że zasada pomocniczości istnieje, i ma swoje pokrycie w działaniu. Frajerstwo nieskończone sika ze mnie po sam sufit, stąd pewnie te deszcze nad polską. Cóż. Wszystko się na coś przyda.

Testy dla MAXILOOK

Nic...

2010-07-18T06:46:00.000-07:00

Nic ostatnio nie piszę, bo nie mam co pisać. Inteligentne stwierdzenie, zdaję sobie z tego sprawę, ale cóż poradzę że tak właśnie jest. Pracuję, sesji robię mniej, staram się jednakże bardziej na nich skupić, żeby były bardziej dopracowane. Może coś mi z tego przyjdzie.

Bartek.

Michał.

2010-07-01T09:33:00.001-07:00

Ostatnia sesja Michała.

Session.

2010-06-20T01:38:00.000-07:00

Ostatnio miałem lenia, więc dodaje nowe sesje za maleńkim opóźnieniem.

Marzena.

Meet Damien.

2010-05-29T09:37:00.000-07:00

Co by się nie przechwalać, jest super. Co raz więcej sesji, jestem z nich coraz bardziej zadowolony. Poza tym spiszę poinformować że dostałem zatrudnienie. Zaczynam staż w PZOZ Ośrodek Rehabilitacyjno Opiekuńczy. Zaczynam od nowego miesiąca. Jestem delikatnie mówiąc zachwycony tym faktem.

Zachwycony jestem też Damienem, którego testy prezentuje poniżej. Robiliśmy je o pierwszej w nocy. To na pewno nie ostatni raz kiedy go tutaj oglądacie.

Szał...

2010-05-22T06:29:00.000-07:00

Ostatnia sesja z genialnym Michałem, w Krakowskiej kawiarni CZEKOLADA, której ekipie bardzo dziękuje za wyrozumiałość, cierpliwość i pomoc. Inspiracją była nam sesja Madonny.

Cool...

2010-05-19T13:30:00.000-07:00

Sporo się dzieje dookoła mnie, sporo, sporo. Zachodzą dosyć nieoczekiwane zmiany. Poznaję w ostatnim czasie mnóstwo fantastycznych ludzi. Ludzi z pasjami, talentami i mnóstwem siły w sobie. To naprawdę odświeżające.

Brian. // Uncovermodels agency

Made in Poland.

2010-05-15T04:39:00.000-07:00

Sensacja! Jestem uzależniony od Christiny Aguilery. Zapadłem na nia, jakieś 3 tygodnie temu i ciągle jestem chory. Warszawie było Bosko, bez dwóch zdań. Spędziłem tam świetne trzy dni i chciał bym spędzić kolejne trzy albo i więcej. Wraz z Brianem zrobiliśmy wystrzałowa sesje, która pojawi się niebawem, nie powiem gdzie ją robiliśmy ani jak, wszystko wyjdzie w swoim czasie. Planują się też kolejne wystrzałowe rzeczy, rzecz jasna natury fotograficznej. Jutro Kraków. Poniżej sesja Rafała.

Majowo...

2010-05-09T13:02:00.000-07:00

Ostatnio niema pogody. Ale udało mi się zrobić dwie słoneczne sesje, w zapasie. Na szczęście. Jedna z Dawidem, druga z Pauliną. Teraz jadę do Warszawy. Mam nadzieję że uda mi się spotkać na sesje z Brianem.

David.

Paulina.

Sesja.

2010-05-02T13:01:00.000-07:00

Ostatnia sesja. Jako modelka wystąpiła moja bratnia dusza fotograficzna Martyna. W roli modela wystąpił fryzjer, Robert. On też zrobił Martynie oszałamiający kok. A raczej koki, bo są one w ilości sztuk trzy. Cała sesja ma klimat hotelowy i lekko prowokujący.

Pozytyw...

2010-04-26T10:41:00.000-07:00

Dawno niczego nie było. Leń mnie dopadł literacki taki z gatunku galopujących świńskim truchtem. Do głowy nic mi nie przychodziło, co oczywiście nie znaczy że nic się nie działo. Działo się dużo, dzieje się nadal. Nie będę tutaj truł o tym wszystkim co miało miejsce jednakowoż podsumowanie minionego okresu napisać należy. O dziwo owo podsumowanie jest bardzo pozytywne. Nie jest to w dodatku primaaprilisowy kawał. Wiem co mówię i mowię to z cała odpowiedzialnością za szok który wywołam. Otóż jest pozytywnie! Nie marudzę! Niczego się nie czepiam! A w 2012 wcale nie będzie końca świata! Ha!

Joanna!

Zen...

2010-03-19T15:41:00.001-07:00

Kolejne sesje na mnie czekają, iście szatańskie, i mam nadzieję w końcu za ich pomocą zbuduję mocne portfolio, które mnie zadowoli. Teraźniejsze pozostawia we mnie ciągle niedosyt, bo czuję że mogę więcej, i mogę lepiej i mogę w ogóle inaczej. Oglądałem dzisiaj w empiku VOGUE. Powiało zgrozą, powiało dołem, ale się zmotywowałem do działania. Uruchomiłem swoje stare obiektywy i generalnie uczę się w tej chwili manipulowania nimi, w połączeniu z Nikonem, z którym to działają zupełnie odmiennie niż z zenitem. Tak poza fotograficznymi doniesieniami niejako na marginesie, zaznaczenia należy fakt że miasto w którym mieszkam pada na ryj, zdycha i kwiczy. Nie da się tego inaczej określić, po prostu nie znajduję innych słów. Mysłowice straciły off festiwal! No dobrze festiwal festiwalem nie każdy lubi festiwale i na nie biega. Ja osobiście tez nie biegam na festiwale ale doceniałem ów za zjawisko kulturowe w tym szarym mieście, jakim niewątpliwie off festiwal był. Teraz niema tu już nic. Niema poco przyjeżdżać do Mysłowic. Mało że niema poco przyjeżdżać. Otóż istniejący kretyński spór we władzach miasta, spowodował ostatnio wyłączenie latarni na trasach wiodących przez Mysłowice. Nocami więc, miasto zamienia się w przysłowiową ciemną dupę. Doprawdy zastanawiając się może jednak po to warto przyjechać aby obejrzeć najbardziej kretyńsko rządzone miasto w Polsce?

Marzena:

Teraz...

2010-03-15T12:37:00.000-07:00

Mam teraz chyba jakiś przestój, i próbuje z nim walczyć, łapiąc się wszystkiego co jest do złapania. Nic mi się nie podoba co wychodzi spod mojej ręki. W ogóle nic mi się nie podoba ani mnie nie cieszy. Świńskim truchtem uciekły ode mnie wszelkie możliwe uciechy. Dni spędzam siedząc na swoim kościstym zadzie przed komputerem i gapiąc się na zdjęcia. Mam nadzieje że mi to szybo przejdzie bo nienawidzę siedzieć w jednym miejscu. Jestem wręcz patologicznie społeczny, są mi potrzebni ludzie. Na szczęście już niebawem znowu pojadę do Warszawy, tym razem sam, pociągiem. Spotkam się wreszcie z Agnieszką, a nie widzieliśmy się chyba ze trzy lata. I ma nadzieję uda mi się też wyjazd do Bydgoszczy w kwietniu. W kwietniu ma mieć miejsce jeszcze coś, co pozwolę sobie przemilczeć, bo rzecz to jest zatrważająca.

Dawid:

Cztery sekundy...

2010-03-11T04:57:00.000-08:00

Miałem swoje cztery sekundy sławy w TV i było super. Oczekiwanie na program i pokazanie moich zdjęć, a następnie, zadowolenie że się udało, to bardzo fajne uczucie. Doznałem też z okazji owych czterech sekund kilku ataków zawiści, co mnie niebotycznie zdumiało, bo czego tu zazdrościć, pojąć nie mogę. Jak niewiele trzeba żeby ludzie chcieli zbić twoją radość, i umniejszyć osiągnięciu w twoich własnych oczach. Z innej również Warszawskiej beczki. Otóż jestem najlepszy w grupie rehabilitowanej, osób implantowanych. Najszybciej przyswajam sobie to co oferuje implant ślimakowy. Przeszedłem już na kolejny piąty etap rehabilitacji i dostałem nowe ustawienie procesora które zgoła ścina z nóg nadmiarem nowych dźwięków. Przy okazji poznawania owych dźwięków, uświadomiłem sobie straszną rzecz. Za niedługo może się okazać że uznawane przeze mnie do tej pory za dyskretne, pierdnięcie, może wkrótce okazać się wcale nie aż tak dyskretne jak mi się wcześniej wydawało.

Pan fotograf, Lukasz.

Coś.

2010-03-08T02:10:00.000-08:00

Jutro, 9 marca o godzinie 8:30 do 11, (dokladnie ok 10:30) podczas trwania programu "Dzień dobry TVN" ukaże się reportaż o Aldonie. Modelce która porusza się na wózku. Podczas jego trwania pokazane zostaną moje zdjęcia które jej wykonalem.

Aldona.

Nuda...

2010-03-01T04:50:00.000-08:00

Nie wiem jak to określić bo to dość dziwne, ale jest po prostu lepiej. Lepiej niż było do tej pory, i to nie tylko w jednej kategorii, a w większej ich liczbie, może zostanę optymistą? Rozbestwiłem się! Zmienia się zmienia i pomału układa, świńskim truchtem jeszcze niestety nie biegnie acz pozostaje to kwestią czasu. Mam ochotę tak poza tym na jakiś wyjazd, dokądkolwiek, byle do ludzi za którymi tęsknie. To czy oni tęskną za mną, pominę nader wymownym milczeniem, i pozostanę otumaniony nadzieją że owszem tęsknią. Nadziei jak widomo trzeba się trzymać pomimo tego iż jest matką głupich. W zasadzie to niczemu nie szkodzi, bo w takim razie wszyscy ludzie są potokami nadziei. Tylko podziwiać jej umiejętności rozrodcze. Inna kwestia z ostatniej chwili to, to iż trzeba by się szykować na święta. Doskonale wiem co mówię supermarkety w końcu nie kłamią, gazety dla pań domu straszące przechodniów z każdego kiosku również. Idą święta i tyle. Żółte kurczaczki i jakże kolorowe i wesole wydmuszki z jajeczek nr 3 znowu zagoszczą na naszych stolach. Dziwne w zasadzie że co święto, to okraszone jest męczeniem innego gatunku żyjątek. Wigilia, karpie. Wielkanoc, kurczaki. Ciekawa zależność. Ach! Jeszcze przed świętami kolejny wyjazd do Warszawy. Rzecz jasna i oczywista nie w celach turystycznych a do kliniki. Cel przewodni wizyty, to dostrojenie implantu i ustawienie nowych programów. 3 programu już przebyłem, demolując wszystko na swojej drodze i nasłuchując odgłosów owej demolki, tudzież oceniając jak je słyszę. Niech będzie. Kolejne wyjazdy już co miesiąc, będą bardziej turystyczno rozrywkowe. O właśnie. Podobno pozdrawia mnie moja była profesorka! Ja ją też!

Bartek, tak Ten który byl zemna w szpitalu:

Niedziela...

2010-02-22T11:11:00.000-08:00

Po kolejnej wizycie w Warszawie. Implant mam już ustawiony na trzecim programie, pozostał jeszcze jeden, i kolejne dostrajanie, które będzie miało miejsce dokładnie za dwa tygodnie. Mam nadzieje że pojadę już sam pociągiem, i wreszcie dotrę do centrum Warszawy, którego jeszcze jak żyję na oczy nie widziałem. Zobaczę jednakże w końcu mam nadzieję. W ogóle chyba za długo nie wychodziłem z domu i odwykłem od widoku zasyfionych Katowic. Wybrałem się do nich w niedzielę celem spotkania się na nardzie z Kokersem, i trupem mało nie padłem z wrażenia. Syf, brud, i dres na dresie. Doprawdy pierwsze wrażenie to takie ze dresy biorą się z owego brudu, i rozmnażają chyba przez pączkowanie, względnie posuwają siebie nawzajem, razem z wiatrem. Brud wszędzie, dresy wszędzie, istna hekatomba. A! I popełniłem przy okazji jedną z większych głupot. Mianowicie w tą samą niedziele udałem się do Silesia City Center. Wytrzymałem tam całe piętnaście minut, i uciekłem w popłochu. Razem z Kokersem orzekliśmy iż nazwę centrum należy przemianować na Silesia Gay Center..

Mariusz:

Konkursowo...

2010-02-20T03:51:00.001-08:00

Chyba ominą mnie kolejne konkursy. Szlag niech je trafi, niech zdechną. Nie wiem jak to jest, ale jeśli mam zamiar zrobić coś na jakiś konkurs to mi się odechciewa, po przeczytaniu regulaminu, bo równie dobrze wygląda to tak że oddaje swoje zdjęcia darmo do użytku jako takiego. Kiedy coś takiego czytam, zieję ogniem z pyska. Może po prostu Nielubie konkursów? Zapewne coś w tym jest... No mniejsza oto. Ws Każdym bądź razie jestem zadowolony z życia. W końcu w konkursie go nie wygrałem. Implant sprawuje się coraz lepiej, pomału przyzwyczajam się do jego elektronicznych dźwięków i generalnie do narzekania nie mam powodów. Mogę nawet używać do niego pętli indukcyjnej do słuchania muzyki! A w poniedziałek kolejny raz do Warszawy. I jednak kolejny samochodem. Niby wygodniej, ale jednak chce już samodzielnie się o siebie troszczyć i zacząć wycieczki pociągiem na ten cholerny własny rachunek. Chce podjąć świński trucht ku usamodzielnieniu się z tym osprzętem we łbie. Kolejnym krokiem rzecz jasna i nader logiczna będzie znalezienie pracy. Krok acz logiczny, to jednak trudny. Ale go podejmę, niech pęknę trzy razy ale mi się uda. Mam już dość, chowania się i bylejakości. Pora wyjść i się pokazać. Może jednak coś wyślę na ten konkurs!! Albo na kolejny!

Klaudia:

Szosza...

2010-02-13T06:38:00.000-08:00

Jeżdżąc teraz dość często z Mysłowic do Warszawy, odkryłem pewną tajemnicę, gdyż jak wiadomo dalekie podróże sklaniają ku rozmyślaniom. To znaczy tajemnica jako taka to nie jest, bo nikt zapewne nie jest ślepy, jest to po prostu fakt utajniony i szerzej nie poruszany. Mianowicie chodzi o to iż prawdopodobnie dobra połowa pieniędzy pochodzących od podatników, przeznaczona została nie na budowę szkół i szpitali a na zakup i umiejscowienie radarów pomiaru prędkości przy drogach. Radarów które to są znienawidzone przez kierowców i teraz również przeze mnie. Trasa z Mysłowic do Warszawy usiana jest nimi jakby wiosna sypnęła radośnie krokusem na Jasnej Górze. Przy dwudziestym, odechciało mi się liczyć. I to w jednym kierunku! Doprawdy, modernizacja naszego kraju idzie w jakimś dziwnym kierunku. Mało radarów. Pomiędzy nimi doliczyłem się pięciu radiowozów drogówki, ukrytych skrzętnie za zaspami śniegu. Ja rozumiem że nasz kraj, ma za dużo pieniędzy, i politykom kończy się inwencja jakie kolejne limuzyny sobie sprawić, ale moim nieśmiałym pomysłem jest żeby sprawić Polsce coś co nazywa się szosą, bo ShoSsY przy których sypnięto radarami nie zaslugują na okrelanie ich tym mianem. Pomysł ten sprawi ażeby na owej szosie w ogóle dało się osiągnąć prędkość pozwalającą przekroczyć tę z ograniczenia, wówczas rozsiane radary zaczną przynosić korzyści. Nie wyobrażam sobie bowiem aby dało się przekroczyć dozwoloną prędkość jadąc po ornym polu, czy leśnym runie a polowa poznanej przeze mnie trasy strzeżonej przez radary tak właśnie wygląda.

Michal. Zimno. Nadal studio.

Im. Plan.

2010-02-06T09:32:00.000-08:00

Jutro Warszawa. Nie żeby to miało coś znaczyć więcej... chociaż... może i nawet znaczy... choć z drugiej strony... jak widać mam obecnie rozbieżność w podejmowaniu decyzji, co do określenia wydarzeń które następują. Jestem chyba zmęczony. W każdym bądź razie dostane wreszcie swój implant, dla którego cały ten galimatias dookoła mnie zapanował. Dla którego obchodzono się zemną jak ze śmierdzącym jajkiem. Dostanego go i na razie na tym koniec. Jak widomo powszechnie nic niema od razu. Zoperuje sobie mordę, tez efektów niema od razu bo mi oważ morda spuchnie jak świeża bułeczka. Tak więc trzeba przeczekać aż owa opuchlizna zejdzie. Też będę musiał przeczekać, dla odmiany aż się zaadaptuje do nowego ustrojstwa. A proszę bardzo przeczekam i zaadaptuje, czemu by nie. Sesji obecnie się planuje kilka. Będę miał co robić.

David. W kolejnych pięciu wcieleniach. Mam już doć studia. Niedlugo z niego wychodze.

Między...

2010-02-02T08:26:00.000-08:00

Między, spomiędzy. Właśnie przed chwilą przypomniałem sobie jak bardzo kocham jeziora, jaką czuje w nich moc i magię i w ogóle wszystko co najlepsze. Wraz z tym przypomniałem sobie jak pięknym miejscem na ziemi jest Międzybrodzie Żywieckie które kocham odwiedzać. Tęsknota za nim dopadła mnie zgoła nie do powstrzymania, postanowiłem więc że zorganizuję plener fotograficzny właśnie w tym miejscu.Oczywoicie nie teraz w zimie, a w cieplejszej porze roku. Zrealizuje go w najpiękniejszych dla mnie miejscach, które się tam mieszczą. Tak właśnie zrobię. Aż rwie się ze mnie okrzyk „ja chcę do Międzybrodzia!!”. No dobrze. Poczekamy będzie jak chę. Przede mną jak na razie kolejne sesje do zrealizowania, i ponona wizyta w Warszawie by odebrać implant. Cikwy jestem w zasadzie pierwszego wrażenia jaki on na mnie wywrze. Jak bardzo będzie ono niemiłe? Bo ,że będzie nie miłe to jest pewne na mur granit, i na wszelkie rodzaje budulca z azbestem włącznie. Przekonam się już niebawem.

Efekty pracy z moim nowy aparatem. David:

Szybka notka.

2010-01-26T12:31:00.000-08:00

Szybka notka. Po pierwsze spieszę wyjaśnić iż wpis pod tytułem „18-55” to nie jest zapis realnych wydarzeń a pierwszy, wstępny rozdział powieści która sobie pisze, dla przyjemności pisania. Postanowiłem to napisać bo już kilka osób pytało mnie o nieboszczyka którego to zapewne ja gdzieś schowałem i nie chce się z tym ujawnić. No rzeczywiście gdybym Niechciał, to pisał bym o tym na blogu, bo to miejsce wyjawiania najskrytszych sekretów. W ogóle to zdjęto mi już szwy, z operowanego miejsca. Podczas tejże operacji radośnie straciłem przytomność dwa razy, przeistaczając się w coś w rodzaju zombie. Obecnie jest już dobrze. Ósmego lutego otrzymam procesor mowy i zacznie się rehabilitacja. Zła godzina może zdechnąć. Z innej poza operacyjnej beczki, informuje że nowy aparat który nabyłem, i śpieszę się nim pochwalić, sprawuje się wyśmienicie. Sam jestem pod wielkim wrażeniem, jakie nowe możliwości dostałem wraz z jego zakupem. Wcześniej nie zdawałem sobie z tego sprawy, jak bardzo ograniczone mam pole do popisu posługując się zwykłym kompaktem. Teraz mam lekki nadmiar funkcji, i rzeczy nad którymi mam kontrole. Ale już powoli zaczynam to opanowywać. Niedługo pochwale się efektami.

Dalia:

Warszawianka.

2010-01-15T06:21:00.000-08:00

Warszawski sen. To prawie jak ten Amerykański o którym to podobno śni każda gwiazdka rodzimego szołbiznes. Ja też śniłem. O Warszawskim oczywiście, Amerykański mam głęboko w odwłoku. Miał on być przełomem, wielkim i świetlistym, stał się on jednak nie snem a czym innym. Czym nie będę się wyrażał bo mam postanowienie noworoczne aby nie przeklinać i w ogóle. W każdym bądź razie, cholerna zła godzina zdycha z rozkoszy, szampan leje jej się kaskadami nabyła bez mała salon „Szampan SPA” i wcale przed nią nie trzeba było ukrywać daty wyjazdu, bo teraz kiedy jestem już po operacji, jej radość, o ile to jeszcze możliwe wzrosła z postępem stu procentowym. Więc wygląda na to że przeszkadzała wcześniej z czystej złośliwości. No dobrze. Do rzeczy. Nie chce mi się już użalać nad sobą, odpracowałem już wszystko możliwe z wybieraniem miejsc na cmentarzu włącznie, i teraz już mi się nie chce. W Warszawie siedziałem cztery dni i trzy noce, których to nocy nie będę opisywał, w trosce o psychikę czytających. Jednakże doszedłem do pewnego wniosku. Mianowicie moja głupota jest potwierdzona na mur granit i nie stanowi fakt niezbicie stwierdzony. Mój zabieg bowiem, w porównaniu z tym czego naoglądałem się na miejscu, był bez mała niewinnym draśnięciem. Uświadomiłem sobie jaki w istocie jestem próżny i jak bardzo egoistyczny, i mało odporny użalając się nad sobą, kiedy w koło tyle ludzi, którzy cierpią niewymiernie bardziej ode mnie. Musze też powiedzieć że dużo pomocy w najgorszych chwilach dał mi Bartek z którym smsowałem, mając bielmo zagłady na oczach i które to esemesowanie było dla mnie odskocznią i bardzo mi pomogło. Dziękuj!! I Dziękuje wszystkim za trzymanie kciuków!! Koniec wpisu bo mi zaczyna
pompatycznie wychodzić.

Patrycja c.d.

18 - 55mm.

2010-01-09T11:49:00.000-08:00

Z modelką umówiony byłem na godzinę dziewiątą rano. Godzina to była jak dla mnie potworna, ale zaliczała się do życzeń owej modelki która do mnie do Wrocławia dojechać miała z Krakowa i wybrała właśnie godzinę dziewiątą.
Protestować mi nie wypadało, wstałem więc przed ósmą i do tej pory siedziałem przed komputerem, pobieżnie przeglądając zdjęcia z wczorajszej sesji. Poruszyłem się bo krzesło przy biurku miałem niewygodnie i ścierpła mi noga. Przy tych działaniach kątem oka spojrzałem na zegarek stwierdzając że dochodziła dopiero ósma czterdzieści. Porzuciłem komputer i przelazłem niemrawo do pomieszczenia studyjnego sprawdzając czy wszystko mam naszykowane. Owszem wszystko leżało w odpowiednich miejscach, gotowe do użytku. Studio owo miałem na miejscu, we własnym mieszkaniu co było nie lada udogodnieniem w pracy. Nigdzie bowiem nie musiałem się pętać po mieście, ani upraszać nikogo o wynajęcie, akurat wtedy kiedy by mi było ono niezbędne. Pomijając już fakt kosztów za wynajęcie studia które kilkukrotnie przewyższały koszty jego samoistnego zorganizowania. Przy okazji przenoszenia lampy, która jednak przestała mi się podobać w miejscu w którym stała, przypomniałem sobie że owa oczekiwana modelka na imię ma Monika. Ni w pięć ni w dziesięć w wyobraźni pojawiła mi się żaba Monika z Ciuchci, którą doskonale pamiętałem z dzieciństwa i jęła mizdrzyć się do mnie kołując mnie doszczętnie. Wyobraźnie zawsze posiadałem znakomitą, więc żaba Monika stała przede mną jak żywa. Skończyłem operacje z lampą i pozbywszy się natrętnej żaby z umysłu, z niejakim trudem, wróciłem do komputera. Była już dziewiąta, nie zaczynałem się jeszcze niecierpliwić, wszak doskonale znałem, modelki i ich szaloną punktualność. Może zresztą owa punktualność nie była cechą tylko i wyłącznie modelek a kobiet jako takich, czego na wszelki wypadek starałem się zbytnio nie rozgłaszać aby od żadnej nie oberwać. Poczekałem przed komputerem jeszcze piętnaście minut, wyławiają kolejne zdjęcia, a po następnych piętnastu minutach ruszyłem do kuchni i przyrządziłem sobie kawę. Z nią wróciłem przed ekran, natomiast o jedenastej trafił mnie szlag.
Moniki nadal nie było. Co gorsza nie zadzwoniła nawet, ani sama nie odebrała telefonu, kiedy z obietnicą zachowania spokoju, starałem się do niej dodzwonić. Dowiedziałem się jedynie że abonent jest czasowo niedostępny bądź znajduje się poza zasięgiem sieci. Zły jak diabli, zacząłem myśleć na wszystkie tematy równocześnie, z których na pierwszy plan znowu wybiła się żaba Monika która nagle zaczęła mi się podobać, zapewne z tej racji że program w którym występowała nigdy się nie opaźniał. Tylko przez niedopatrzenie nie zacząłem szukać informacji o Ciuchci w Internecie. O wpół do jedenastej z kolei zjawił się Michał, którego powitałem wystrzałowa awanturą dotyczącą niepunktualności jako takiej. Zbaraniał nieco od tak miłego powitania zwłaszcza że wygrażałem my przy tym pięścią co nie było zjawiskiem codziennie spotykanym podczas powitań jako takich. Solennie zapewnił mnie ze nigdy się więcej nie spóźni, co było bezsensowne kompletnie bo nie byliśmy nawet umówieni.
- Ty w ogóle nie tylko jesteś głuchy ale i ślepy – rzekł uprzejmie kiedy skończyłem grzmiący monolog.
- A Ty spóźnialski...! – syknąłem gniewnie, zdając sobie sprawę że wygaduję brednie, ale było już za późno.
- Już się tak nie gotuj bo ci się białko zetnie w oczach. Słuchaj lepiej i zostaw te modelkę sama się znajdzie to jej powiesz co o niej myślisz.
- Nic jej nie powiem!
- Dlaczego?
- Bo nie chcę z nią rozmawiać!
- A no chyba że tak. Ale słuchaj. Pod oknem leży ci trup a ty w ogóle nie wyjrzysz.
Zawahałem się w pół kroku do kuchni gdzie miałem zamiar się udać celem przyrządzić mu kawy, jako solidny pan domu, który nagle się we mnie obudził.
- Co leży? – mruknąłem podejrzliwie cofając się dwa kroki od progu.
- Trup. – odparł radośnie Michał.
Pomyślałem że operacja mająca na celu przywrócenie mi słuchu chyba się nie powiodła, albo przynajmniej właśnie zaistniały jakieś komplikacje.
- Trup? Taki martwy?
- No przecież nie żywy! – zirytował się Michał. – widziałeś kiedyś żywego trupa?
Zawahałem się.
- W kinie... – bąknąłem niepewnie.
- A tam w kinie! Kino kinem ale na swoim podwurzu nigdy nie widziałeś bo już byś o tym trąbił na mieście!
Informacja wydała mi się lekko wstrząsająca i nie bardzo wiedziałem co z nią w pierwszej chwali powinienem zrobić. Michał chyba zauważył moją rozterkę bo dodał.
- Wyjrzyj sobie przez okno to zobaczysz, sam się dziwiłem ze nie wisisz w oknie bo chyba cała kamienica się z okien wychyla i aż pomyślałem że musi być dobrej konstrukcji że nie runęła na podwórze. Trup jak wchodziłem jeszcze leżał, a policji nie było do tej pory słychać, więc pewnie leży nadal chyba że go rozszarpali...
Nie zdążył dokończyć, bo gibnołem się jakoś dziwnie i runąłem do okna o mało przez nie, nie wypadając. Istotnie. Pod moim oknem, wychodzącym na podwórze, zebrany był mały tłumek, dziarsko produkujący rozmaite odgłosy, z których jednakże wybijał się jeden przypominający pokwikiwanie nowo narodzonego prosięcia. Oderwałem się od okna, i pognałem do drzwi łapiąc po drodze kurtkę wybiegłem przed budynek, Michała zostawiając własnemu losowi, gdyż solidny pan domu wyleciał mi nagle z pamięci.
Mieszkałem na pierwszym piętrze więc pokonanie dystansu dzielącego mnie od parteru i podwórza, zajęło mi kilka chwil. Przepchnąłem się przez tłumek, dokładnie kiedy przez bramę wjechał radiowóz. Mym oczom ukazał się widok następujący.
Na ziemi leżał niewątpliwy nieboszczyk, płci męskiej, o czym świadczyła blond bródka na jego twarzy, kobiety bowiem, nawet pod wpływem równouprawnienia nie zaczęły jeszcze nosić takich ozdób na twarzy. Ubrany był ów nieboszczyk dość wytwornie w prosty czarny garnitur oraz białą koszulę i krawat. Natomiast co dało się zauważyć, na owej koszuli i garniturze, było wyraźnie widoczne miejsce po uderzeniu solidnego zderzaka samochodowego. Musiał go zdzielić samochód niewątpliwie dość pokaźnych wymiarów. Nad zwłokami z kolei klęczała moja sąsiadka z dołu i produkowała ów zbliżony do prosięcego kwiku dźwięk. Produkowała go nieustannie i rzetelnie, nawet kiedy zaczęła ją od nieboszczyka odciągać policja.
- Ja go znaaaaaaaaaaaaaaam – jęła wtedy wrzeszczeć histerycznie – on u mnie kupował gazety...!
Informacja wydała mi się prawdopodobna, wszak wiedziałem że moja sąsiadka jest kioskarką i pracuje w jednego z licznych centrów handlowych. Nie wiedziałem tylko w którym. Spojrzałem jeszcze raz na nieboszczyka i i nagle coś mnie tknęło. Wykorzystując zajęcie całej ekipy władz, sąsiadką która, usilnie odciągana od nieboszczyka jęła im się wyrywać wyciągając ręce w kierunku swojego byłego klienta. Tym ostatnim rzutem oka, bardziej na twarz która poniżej czoła była w zasadzie nienaruszona, stwierdziłem co następuje.
1) Nieboszczyk był mi znajomy. Widziałem go nie raz.
2) W ogóle niemal nie zmienił się od czasów szkolnych. Który to fakt niezmiernie mnie zdegustował.
3) Był martwy na sto procent, gdyż poza śladami błotnika w okolicach brzucha, miał solidnie rozbity łeb.
Kiedy policja odciągnąwszy moją sąsiadkę na bezpieczną odległość, przystąpiła do swoich zadań nad zwłokami a także zaczęła wygłaszać jakieś kwestie na temat świadków zajścia oraz zeznań, na podwórzu zrobiło się nagle pustawo. Czym prędzej i ja oddaliłem się z miejsca które nagle stało się mało gościnne, i wróciłem do mieszkania w którym Michał wisiał na parapecie.
- No i co? – zaciekawił się kiedy trzasnąłem drzwiami. – jest coś ciekawego?
- Owszem – rzekłem z jadowitą słodyczą. – trup.
- No to ja wiem że trup sam ci przecież mówiłem, ale co ta baba która się do niego dobierała? Znajoma? Matka? On tutejszy?
- Nie, nie tutejszy, albo w zasadzie nie wiem mógł się przeprowadzić, a ona nie jego matka. To znaczy chyba, jest za młoda, on jest w moim wieku.
- Jak to? Skąd wiesz że w twoim, i skąd wiesz że nie tutejszy? Znasz go?
Odniosłem wrażenie że Michał zadaje za dużo pytań jednocześnie. Skupiłem się jednak na tyle ile było to możliwe.
- Chodziłem z nim do szkoły...
- Co?
- Ja mówię „co?” a nie ty. „Co?” to mój znak rozpoznawczy więc się odczep!
- Dobra nieważne zostaw teraz, kwestie znaków rozpoznawczych, mów skąd go znasz, naprawdę chodziłeś z nieboszczykiem do szkoły?
- On wtedy był żywy, aż za bardzo, w dodatku go nie lubiłem...
- Co ty mówisz – ucieszył się Michał – nadzwyczajne! I zabiłeś go?
Ogłuszył mnie nieco tym pytaniem, więc usiadłem sobie w fotelu i wytrzeszczyłem na niego oczy, on natomiast zajął miejsce w drugim fotelu po przeciwnej stronie stolika.
- Ja nikogo nie zabiłem – wydukałem po chwili, bo nie łatwo było mi wyjść z oszołomienia spowodowanego tak głupim pytaniem. - Chociaż czy ja wiem. Może bym go i zabił ale prędzej w latach szkolnych. Ja go teraz w ogóle nie znałem, a przypomniał mi się przez ten durny uśmieszek, zachował go nawet po śmierci. Rozpromieniłem się nagle. – Ty w ogóle wiesz kto to jest?!
- Nie wiem właśnie bo nie powiedziałeś, stwierdziłeś tylko ze go znasz, a chętnie bym się dowidział kto to, bo jeśli ty...
- Wybij sobie to z głowy, palcem bym go nie tknął! Znaczy zderzakiem też nie bo on został chyba solidnie potrącony, musiał bym potem odkażać wszystko w moim samochodzie, pomijam fakt że on za mały!
Michał zrozumiał że za mały jest mój samochód a nie nieboszczyk i przez chwilę rozważał na głos czarowną wizję mojego smarta za którym włóką się resztki zaklinowanej pod nim jednostki, którą wcześniej przejechałem, poczym zmarszczył nos.
- No to mów kto to...
- Nikt.
- A to rzeczywiście wyczerpująco mi wyjaśniłeś.
- To znaczy nikt jako tako, nie wiem co teraz robił. Ja w zasadzie, chodziłem z nim do szkoły, do liceum ściśle biorąc, nie zmienił się wcale przez te sześć lat, co uznaję za własną życiową porażkę, powinien przynajmniej wyłysieć.
- A czemu go nie lubiłeś?
- To było irracjonalne nielubienie, zresztą Monika też go nie lubiła i już wiedze jak się ucieszy kiedy jej o tym powiem.
Monika było to moja bardzo bliska koleżanka również z czasów szkolnych. Michał znał ją więc kiwnął głową z aprobatą, poczym przyjrzał mi się podejrzliwie.
- A Ty się cieszysz?
- Jasne że się cieszę, ale muszę dusić w sobie, bo zaraz tu pewnie przylezą gliny, trup na podwórku to nie jest rzecz spotykana na każdym kroku, przemaglują całą kamienicę co kto widział. Ciekawe swoją drogą czy się czego dowiedzą bo to jest sam środek nocy i pewnie nikt nic nie widział, albo wszyscy widzieli wszystko z rozjeżdżającym go pociągiem na czele.
Michał wyraził swoją niewiarę w pociąg pojawiający się na moim podwórzu, porozwalaliśmy sobie jeszcze chwilę na temat sytuacji glin, i tego co się dowiedzą, po czym rozległ się dzwonek do drzwi. Wiedziałem doskonale co teraz będzie i uciszyłem Michała na wszelki wypadek. Następnie wpuściłem dwóch funkcjonariuszy policji do środka.
Przedstawili mi się obaj, na co w ogóle nie zwróciłem uwagi poczym przybrali strapione miny rozglądając się po pomieszczeniu dosyć beznadziejne. Widziałem po nich doskonale że moja przepowiednia dotycząca zdobywania wiedzy w budynku się potwierdziła. Od nas nie otrzymali więcej. Michał powiadomił ich radośnie że nic nie wie i nic nie widział a ja jestem głuchy i w ogóle mogą mnie nie pytać bo on wie lepiej, mój samochód jest z kolei za mały żeby kogokolwiek rozjeżdżać a on niema w ogóle prawa jazdy, więc marnują na nas czas. Dwóch funkcjonariusz przyjrzało mi się podejrzliwie, więc czym prędzej potwierdziłem że owszem jestem głuchy, nie znowu aż tak całkiem ale jednak. Mimo wszystko uparli się przy kilku pytaniach na które obaj odpowiadaliśmy gorliwie i zastopowało mnie dopiero w momencie pytania czy widziałem już kiedyś tego nieboszczyka.
- Owszem przed chwilą, - odparłem szukając pośpiesznie metody ominięcia czasów szkolnych, ażeby przypadkiem nie wyszła zemnie ta niechęć do nieboszczyka, która w tym momencie wydała mi się wysoce podejrzana. – wszyscy widzieli.
- Tak, tak, wszyscy widzieli – sarknął jeden funkcjonariusz, z tego co się orientowałem wyższy rangą, bo ten drugi uporacie milczał, stojąc krok za nim. – ktoś nawet wlazł mu na ucho.
- Nieboszczykowi? – zainteresował się Michał.
Policjant pokiwał głową. Był to zapewne objaw jakiejś rezygnacji, i zwątpienia, po zapewne szalenie emocjonujących zeznaniach mieszkańcowi mojej kamienicy, jednakże funkcjonariusz szybko połapał się że to on ma pytać a nie być przepytywany, i na kolejne pytania rzucane radośnie przez Michała nie odpowiedział. Zanotował sobie nasze dane, rzucił jeszcze mimochodem kilka pytań, o samochód, jego numery rejestracyjne i miejsce przebywania oraz o posiadane buty na obcasie, a następnie poszedł sobie wraz ze swoim kompanem. Po jego wyjściu Michał przyjrzał mi się ze zmarszczonym nosem.
- Masz buty na obcasie przecież. Czemu im nie pokazałeś?
- Zgłupiałeś chyba... – żachnąłem się. - chociaż czekaj, chyba masz rację, może powinienem im pokazać potem będzie że zataiłem.
- No to tez mówię. – Michał pokiwał głową i rzucił się do okna zapewne w celu sprawdzenia czy w koło nieboszczyka nic się nie dzieje.
Nieboszczyka już zwinęli lud się całkiem rozpierzchnął i ślad po nim niestety nie pozostał, co stwierdziłem osobiście również wyglądając przez okno. Nawet nie obrysowali go kredą na pamiątkę i nie został żaden ślad po sensacyjnym wydarzeniu co nawet mnie nieco zamartwiło. Może wypadało zrobić zdjęcie...?
Buty na obcasie istotnie posiadałem. Nie, nie były moje własne i nie chodziłem w nich sam, fetysze tego rodzaju nie stanowiły mojego hobby. Jednakże pięć par szpilek stało w garderobie dla modelek, i były wykorzystywane awaryjnie do sesji w ramach braku odpowiedniego obuwia w posiadaniu modelki. Policja mogła się do uszczerbku w zeznaniach przyczepić. Nie zdążyłem się nad tym fantem dłużej zastanowić bo Michał przypomniał sobie że przyszedł do mnie z pomysłem na sesję zdjęciową, który to pomysł jął mi energicznie przedstawiać, rysując przede mną wizje zgoła kosmiczne, acz bardzo ciekowe i warte uwagi. Ustaliliśmy pewne fakty, oraz szczegóły, co do których istniały pewne wątpliwości czy są one w ogóle do wykonania, poczym Michał w radosnym nastroju umówił się zemną na dzień realizacji pomysłów i opuścił moje mieszkanie z komunikatem że widzimy się niebawem. Zaraz po jego wyjściu rzuciłem się do telefonu.
- Słuchaj! – wrzasnąłem kiedy Monika wreszcie odebrała telefon. – jest trup!
Na chwilę zapadło grobowe milczenie, i zaniepokoiłem się że Monika również padła trupem po drugiej stronie.
- Zgłupiałeś do reszty – zapytała dość delikatnie po krótkiej chwili. W jej głosie dało się wyczuć nadszarpnięte mniemanie o moich zdrowych zmysłach, i lekką obawę. – co Ty masz z tymi trupami, co chwila gdzieś widzisz trupy i lecisz mnie alarmować, czy ja otwierałam zakład pogrzebowy?!
- A tam co chwila! Raptem ze dwa razy się zdarzyło! Teraz jest trzeci!
Istotnie ilekroć nadziewałem się gdzieś na atrakcyjnego nieboszczyka Monika była pierwszą osobą którą o tym informowałem. Pierwszym nieboszczykiem który radośnie mi się napatoczył był najzwyklejszy w świecie żul który zachlał się na śmierć na przystanku autobusowym niedaleko domu w którym kiedyś mieszkałem. Ostatnim razem był to z kolei profesor z mojej byłej uczelni który wpadł w moich oczach pod tramwaj, co wyglądało nawet dosyć osobliwie bo jakby z owym tramwajem próbował się ścigać następnie pod niego wskoczył. Możliwe iż było to dosyć osobliwe samobójstwo. No ale ten trup był atrakcyjniejszy! Został zamordowany! Monika jednak wyjawiła swoją wątpliwości co do atrakcyjności trupa jako takiego i podała w wątpliwość mój gust a także stan umysłu.
- Zmienisz zdanie jak Ci powiem kto to był – wysyczałem przerywając jej wywody na temat marnowania cudzego czasu i zajmowania go głupotami przy telefonie, który zresztą kosztuje krocie.
- A kto to był? – spytała podejrzliwie, z nagłą nutą zainteresowania w głosie.
- Teraz to ja Ci nie powiem!
- Mów bo się wyłączę!
- O rzeczywiście! To ja dzwonie do Ciebie! Sama na tym stracisz, bo ci już nic nie powie i pękniesz tam z hukiem!
Monika najwidoczniej zdała sobie sprawę że mam rację bo z nagła jęła kłócić się ze mną o coś co pożyczyła mi pięć lat temu. Nie pamiętała co prawda co to mogło być ale pamiętała doskonale że coś pożyczyłem i nie oddałem.
- Zamknij dziób! – zażądałem stanowczo kiedy doszła do cukiernicy swojej babci, którą to zapewne pożyczyłem i sprzedałem z zyskiem dla siebie. – odwal się od tej cukiernicy w życiu nie widziałem twojej babci na oczy, nie mówiąc o jej cukiernicy! Łukaszek nie żyje!!
Po drugiej stronie nagle zapadło milczenie, jakby zaginiona cukiernica właśnie się odnalazła. Po dłuższej chwili podczas której trwania ze słuchawki dolatywały rozmaite niepokojące odgłosy, Monika przemówiła wielce podejrzliwym głosem.
- Co ty powiedziałeś?
- Że Łukaszek nie żyje...
Znowu zapadło milczenie.
- Masz na myśli TEN Łukaszek? – upewniła się po kolejnej chwili milczenia już głosem nieco zalatującym watą cukrową i fabryką karmelu. Bardzo silny nacisk położyła na wyraz TEN.
- Owszem – odparłem – Dokładnie TEN...
- Zaczekaj – Monika przerwała mi pospiesznie – muszę się napić bo ty mi tu mówisz bardzo ciekawe rzeczy – poczekaj chwilę nic nie mów!
Posłusznie poczekałem, przy telefonie, Monika wróciła bardzo szybko, i zażądała szczegółowej relacji z tego pięknego wydarzenia. Opisałem jej wszystko nie skąpiąc detali, poczym wyraziła swoje niezadowolenie z ubóstwa mojej wiedzy, oraz z tego że nie widziałem tej wspaniałej chwili osobiście.
- Oj przestań! Ostatecznie ja mam co robić nie wiszę cały czas na parapecie!
Nasza konwersacja dobiegła końca, zaraz po mojej obietnicy że od dzisiaj będę na parapecie wisiał przynajmniej godzinę dziennie, bo może się okazać że na moim podwórzu znajdą się jeszcze jakieś atrakcyjne trupy, oraz po mojej solennej obietnicy że będę ją informował jak tylko coś nowego się dowiem o sprawie.
Dokładnie w momencie kiedy odłożyłem słuchawkę, zadzwonił dzwonek do drzwi. Najpierw pomyślałem że mam dziś wybitnie ruchliwy dzień, a następnie że jeśli to ta spóźniona zołza na którą czekam od dziewiątej to chyba ją zepchane ze schodów i Monika pęknie z radości na wieść o kolejnym nieboszczyku który pojawił się tak szybko i to w dodatku z mojej ręki. Również w tym samym momencie uświadomiłem sobie nagłe rozmnożenie imienia Monika i znowu przypomniałem sobie sympatyczny pysk żaby Moniki. Podziękowałem bogu że nie przypomniała mi się kiedy rozmawiałem z przez telefon i otwarłem z rozmachem drzwi. Dawidowi na widok mojej bojowej pozy okrzyk powitalny zamarł na ustach. Niechętnie zrezygnowałem z wcześniejszego planu spychania jednostki dzwoniącej ze schodów i wpuściłem go do mieszkania, a on czym prędzej zajął miejsce w fotelu przy stole, uznawszy zapewne że tam będzie najbezpieczniej, następnie jął energicznie grzebać w kieszeniach.
- Czego szukasz? – spytałem mimochodem – ruszając w kierunku kuchni w celu przyrządzenia mu herbaty.
- Spisu. W sensie opisu. Przyniosłem Ci opisane trzy pomysły na sesje, takie dokładnie wszystko obmyśliłem, zostawię Ci to, przeczytasz i ocenisz, czy będziemy to realizować.
- Przeczytam od razu. – kiwnąłem głową i zniknąłem w kuchni.
W momencie kiedy postawiłem mu na stole herbatę i ciasteczka zadzwonił telefon. Podniosłem słuchawkę nie spodziewając się żadnej sensaci.
- Dzień dobry! Jestem lesbijką, czy mogła bym zamówić u pana sesję? – zamarłem ze słuchawką przy uchu ogłuszony nieco informacją. W pierwszej chwili pomyślałem że owa dama ma na nazwisko Lesbijka, w drugiej zdałem sobie sprawę że powiedziała iż nią jest, a w trzecim że przecież nie zakładałem telefonu zaufania! I co ja miałem z tym fantem zrobić. Dawid grzebał po kieszeniach nie zwracając na mnie uwagi.
- Bardzo mi miło. – zdołałem z siebie wydusić, po krótkiej chwili. W tym samym momencie Dawid zdążył wygrzebać papiery z kieszeni, i wrzasnął na prawdopodobnie muchę ażeby spadała z jego ciasteczek. Po owym okrzyku nastąpiło coś co ustrzeliło mnie już kompletnie.
- Co?! Nie jest panu miło?!! Nie chce pan mi zrobić sesjo bo jestem lesbijką?!! – rozdzierający krzyk zagrzmiał mi prosto do ucha. – Ta polska!! Ten kraj nietolerancyjny!! Ty półsliwku prawicowy byś zgnił w mamże!! – rozłączyła się, zanim zdążyłem zaprotestować, jakobym był nietolerancyjnym półśliwkiem.
Zgłupiawszy od tego kompletnie odłożyłem słuchawkę nie odrywając oczu od Dawida , który pozbywszy się muchy, spokojnie popijał herbatę.
- Kto to był? – Zaciekawił się podsuwając mi zmięty kawałek papieru z własnymi wizjami. – Tu masz przeczytaj.
- Lesbijka – oznajmiłem beznamiętnie, zabierając kartki ze stołu.
- Co?
- No mówię lesbijka, nie wie jaka, po prostu lesbijka a przez Ciebie, zostałem określony mianem półśliwka prawicowego!
Dawid zamarł z filiżanką pod nosem i prychnął.
- Co to jest półsliwek prawicowy?!
Sam chciałem to wiedzieć, jednakże słowa prawicowy wnioskowałem że będzie to jakieś symboliczne odniesienie do polityku ugrupowań prawicowych, które zdaje się są nietolerancyjne. Nie zdążyłem zastanowić się nad półsliwkiem gdyż ponownie zadzwonił telefon.
- Proszę Pana! Jestem piękną kobietą, mam długie nogi i regularne rysy! Wyślę Panu zdjęcie na emaila sam pan zobaczy! Może mała sesja Time Four Print w ramach wyjątku?!
Pomyślałem że nie mam dziś szczęścia do komunikacji telefonicznej i gorączkowo zastanowiłem się nad sensowną odpowiedzią.
- Linda? – zapytałem w końcu entuzjastycznie. Po drugiej stronie zapadła cisza.
- Nie Anna...
- A to pomyłka – odłożyłem pospiesznie słuchawkę.
Dawidowi mało oczy nie wyskoczyły z orbit, przyglądał mi się takimi wytrzeszczonymi gałami które ziały w moim kierunku niebotycznym zdumieniem.
- Co za Linda? – spytał nieufnie, kiedy odsapnąłem i usiadłem na powrót w fotelu.
- Ewangelista a bo co?
- Coooo??!! - Dawidowi cistko wypadlo z ręki. - Dzwoniła do ciebie Linda Ewangelista i powiedziałeś jej że pomyłka?!!
- Zgłupiałeś chyba! – machnąłem na niego ręką. – Odwrotnie, ona nie dzwoniła więc powiedziałem ze pomyłka!
- A miała dzwonić?
Jęknąłem cicho, i zignorowałem pytanie zagłębiając się w lekturze jego twórczoci. Przestał mi w końcu przeszkadzać dając spokój zarówno Lindzie, jak i jej rychłej wizycie w moich progach, zajął się natomiast czymś przed moim komputerem.
Po przeczytaniu, jego propozycji uznałem że są dobre, wprowadziłem kilka korekt, i wygoniwszy go sprzed komputera, przepisałem sobie wszystko do niego, kartki mu oddałem i pożegnaliśmy się umówiwszy na termin za trzy dni, w celu zrealizowania pomysłów.

****

Hepi nju jer.

2010-01-01T08:08:00.000-08:00

W ogóle to podczas tej przedoperacyjnej choroby, niech skisnę, przeczytałem sobie po raz tysięczny kilka książek Chmielewskiej. Nie mam pojęcia dlaczego nie nudzą mi się one wcale, i mogę je czytać i wracać do nich ponownie do upojenia, coś widać w tym jest. Nie mam jednakże zamiaru wnikać co. Aż taki wnikliwy to ja nie jestem. Obecnie czytam „Studnię Przodków” a następne nie wiem co będzie, a i na operację też muszę coś wybrać w końcu mam w szpitalu spędzić około trzech dni. Książkę trzeba bezwzględnie zabrać. Nawet jeśli łeb będzie mi pękał i orkiestra dęta w nim maszerowała, przeczytam. Pewnie padło by na „Wszystko Czerwone” w końcu kiedyś trzeba je przeczytać ten piętnasty raz, ale pożyczyłem książkę i z piętnastym razem będę musiał poczekać do innej okazji. Oszem. Przeczytałem te książkę czternaście razy. Nigdy nie usiłowałem twierdzić że jestem całkiem normalny równie wielkie kłamstwo nie przeszło by mi nawet przez głowę a już tym bardziej nie zostało przeze mnie wygłoszone bo zadusiło by mnie najpewniej na śmierć. Na marginesie tak się zastanawiam, ciekawe czy w szpitalu pozwolą mi fotografować? Chociaż pomysł sam w sobie, małego reportażyku wydaje mi się idealny, to jednak wizja mnie z łbem jak wielki baniak, z masą bandaży na tymże baniaku, z aparatem w ręku, przemierzającego korytarze kliniki krokiem cielnej krowy, ewentualnie narkomańskiego korowodu, wydaje mi się nader mało ponętny i równie mało zachęcający. W końcu mam dostawać leki przeciw bólowe, a amerykańskie gwiazdy tymiż lekami potrafią zdziałać cuda, śmierci nie wyłączywszy, z osiągów. No ja aż do tak spektakularnego efektu mam nadzieję uniknąć. Mimo wszystko o fotografowaniu myślę non stop. I o wszystkich sesjach które zrobię po wyjściu ze szpitala. Które są już zaplanowane, wymyślone i tylko czekają na moje zdrowie. Mam zamiar poza tym zacząć działać na większą skalę bo w końcu coś ze sobą trzeba zrobić. Nielubie uczucia że coś mnie omija, że przelatuje mi przez palce, że tracę jakieś szanse. Brak mi jednakże chyba siły przebicia i wiary w samego siebie, we własne możliwości. No ale się postaram, raz krowie śmierć. Ach. Byłbym zapomniał. Sylwester minął spokojnie, udało mi się nawet nie obudzić, oraz oczywiście wcześniej poczytać trochę. Takie sylwestry mogą być, bez wypuszczania w powietrze kilkuset złotych. I tak niech zostanie.

Estera mili Państwo.

Festival.

2009-12-28T12:45:00.000-08:00

Festiwal hipokryzji trwa i dobrze się ma. Taki opis dojrzałem na swoim gadu gadu i idealnie wpasował mi się on w atmosferę świąteczną. Wszędobylska wymuszona radość do wypęku przepełniona czymś dziwnym nie do określenia. Rodzinne wizyty których atmosfera słodyczy rzuca się na umysł tak że się zgoła niedobrze robi. Ludzie kłębiący się w sklepach w kolejce po karpie. Nie tego już za wiele. Znowu karpie. Nie dają mi spokoju biedne zwierzątka, aż mi się zrobiło dziwnie, na te wspomnienie Ale się skończyło. Festiwal hipokryzji zamknięty. Już po świętach i można odetchnąć z ulgą. Przynajmniej dopóki nie zaczną się noworoczne wyprzedaże. Chociaż noworoczne wyprzedaże mają jeszcze jako taki sens. I można tutaj coś zdziałać i możliwe że nawet jakoś na tym wyjść dobrze. Styczeń się zbliża wielkimi krokami razem z owymi wyprzedażami, a więc i nowy termin mojego zabiegu stulecia, który tym razem już powinien dojść do skutku. Mam przynajmniej taką nadzieje której nie raczę wypowiadać na głos, ponieważ zła godzina siedzi nadal w tym szampanie i się pluska w najlepsze symulując lekkie podtopienie, ale nie należy jej ufać. Wszak wiadomo że wredna gangrena aktorstwo opanowała znakomicie i powinna wystąpić w najnowszym filmie okrzyczanym w Hollywood. Tak więc kiedy będzie już po wszystkim obiecuję zawiadomić iż oto spełniła się przepowiednia. W sensie nie przepowiednia a groźba. Że oto stałem się cyborgiem i przeszedlem na ciemna strone mocy. Ciekawe czy ktoś zapyta mnie ile dałem za ten turbo elo model telefonu, wszczepiany pod skórę. Bo to w końcu mamy już nowoczesność i dwudziesty pierwszy wiek.

Patrycja.

Zima zima z i m a.

2009-12-21T05:33:00.000-08:00

Zima zimą, mróz mrozem ale żeby wkoło tego robić taką aferę to ja wcale nie wiem czy chce mi się w to bawić. Gazety trąbią ze mróz zabija, mróz sieje panikę i spustoszenie to jak w końcu już nie świńska grypa? Przegrała z mrozem nie może być! Niedobrze mi się już robi od nadmiaru kataklizmów jakie codziennie nagłaśnia prasa i telewizja. Trup ściele się gęsto, na łamach wszelkich gazet, pojawiają się monstra w typie eksplodujących czajników i zabójczych parówek. Wychodzi z tego że absolutnie nic dobrego nas nie czeka, a jedyna przyjemność na jaką można liczyć to oglądanie wątpliwej jakości mordy pewnej prominentnej osoby ze świecznika bez makijażu. Nic że bez owego makijażu owa prominentna jednostka wygląda jak napuchnięta bulwa ziemniakowa, oczywiście pomijając ten drobny szczegół że występuje ona nie bez makijażu a bez tony makijażu co jest różnicą tak nikłą że aż niewartą wspomnienia. Poza tym idą święta. Aż trudno tego nie zauważyć nawet nie wychodząc z domu, bo bombardowanie jest zgoła jak podczas nalotu radzieckich samolotów, ze wszystkich kierunków równocześnie. Dom sąsiadów iluminuje swiatlem pozazdrościwszy zapewne Las Vegas. Dobrze że jeszcze nikt nie wymyślił plastikowych mikołajków w typie bywalców tegoż miasta. Bo mikołaj w dresie od prady byłby już dla mnie chyba ostatnim gwoździem do trumny. O karpiach już się rozpisywał nie będę bo poco mam się denerwować? To podobnież bardzo niezdrowe, więc wole na wszelki wypadek unikać supermarketów, gdzie kilometrowe kolejki zasmarkanych mord oczekują w sznureczku godnym PRL-owskich sklepów, na swoją kolej nabycia zwierzątka które po kilkugodzinnych katuszach w szalenie twarzowej reklamówce, zostanie zabite w imię tradycji świątecznej, tudzież pożarte w imię tejże tradycji.

Boguslawa:

Głupi niema szczęścia.

2009-12-13T07:23:00.000-08:00

Przeczucia to ja miewam bardzo różne. Ostatnio jednakże w związku z sytuacją chorobową pojawiło się takie które dało mi do myślenia na temat tego iż głupi wcale nie ma szczęścia. No bo jak wytłumaczyć te wydarzenie, jeśli nie pechem. A wszak głupszej ode mnie osoby ze świecą szukać dookoła. No więc gdzie to szczęście które mnie powinno pilnować jako głupiego? No dobrze dopuszczam możliwość że zajęte było pilnowaniem naszej władzy krajowej która to nieco mnie przewyższa swoim poziomem i zasięgiem działania. Zapewne ówże zasięg przesądził sprawę i musiałem obejść się tym razem bez szczęścia. Piszę tę notkę w zasadzie bez większej przyczyny bo kompletnie nic się nie dzieje dookoła mnie. Od tygodnia już nosa z domu nie wystawiam, leżę bez przerwy jak zdechły wieloryb przewracając się z boku na bok. Po chorobie dużo już nie zostało ale nic to nie szkodzi. W domu nic do roboty i tak kompletnie nie mam. Wszystkie zaległe sesje już odpracowałem, czekam jedynie na te analogowe, które jednak na razie są mi nie dostępne. A właśnie. Wracając do sesji analogowych bo znowu zaszła sytuacja która mnie wzburzyła. Znowu podnieśli ceny wywołania filmów...!!! Chyba trzeci raz w tym roku...! Doprawdy dobrze że nie ja odbierałem swoje klisze z tego pożal się boże laboratorium bo w przeciwnym razie wybuch mógłby zmieś je z powierzchni ziemi!! Ile ja się już napisałem o podłym wrednym i chamskim zabijaniu fotografii analogowej!! Ten kraj mnie z kolei tez zabije! Nie dość że klisze traktowane są jak sproszony krowiak przez tych pożal się boże fotografów to jeszcze zdzierają na ich wywołaniu jak na platynie pierwszego gatunku!! A ta chemia której używają do wywoływania nie szkodzi że pamięta czasy kiedy Napoleon z radosnym kwikiem umykał swojej mamusiu z kąpieli...!! No dobrze Napoleona zostawię w spokoju ale tych zgnilców z laboratorium nie! W szczerozłotych roztworach z domieszkami pilingu kąpią te nieszczęsne klisze czy może w kawiorze i tłuczonych brylantach skoro dostaje je tak porysowane...!!!

Grzesiek proszę Państwa.

Bardzo zła godzina.

2009-12-10T04:03:00.000-08:00

Doprawdy ostatni wpis niewątpliwie powstał, kiedy dokładnie nad moją głową rozbestwiona do granic możliwości siedziała zła godzina. Ba! Siedziała to mało powiedziane. Pławiła się w rozkoszy nurzając się raz po raz w szampanie najwyższej klasy. Wylazłszy z owego szlachetnego szampana z niemniejszą rozkoszą jęła działać, zaraz po zamieszczeniu przeze mnie notki na blogu. Otóż gorączka dopadła mnie wulkaniczna, połączona z ostrym zapaleniem gardła. Rzecz jasna świńska grypa zamajaczyła mi przed oczami bardzo wyraźnie co już doprowadziło złą godzinę chyba do ekstazy. W każdym bądź razie operacja się nie odbyła, bo zagrożenie zdrowia i tak dalej. Obecnie jestem już w stanie myśleć w miarę trzeźwo, nie powiem że już mi choroba przechodzi, bo jeszcze cholera usłyszy. No w każdym razie szykuję się na kolejny termin który jednakże tym razem zachowam w tajemnicy ażeby nie wywabiać tej cholery ze zdrowotnych kąpieli. Niech się utopi.

Na te ponure dni. Piękna Bogusława przed moim obiektywem.

I oto jest...

2009-12-05T05:15:00.000-08:00

I oto nadchodzi ten dzień. Zawsze nadchodzi pomimo tego że bardzo się staramy żeby nie nadszedł wcale albo przynajmniej się jakoś tam przesunął. Ja się starałem podwójnie, albo może nawet i potrójnie, na próżno bo oto świńskim truchtem, już jutro staje się on rzeczywistością, gdyż iście w baletowych podskokach, wdzięcznie dygając raciczkami już za parę godzin stanie się on dniem realnym. Co mam na ten temat myśleć sam do końca nie jestem pewny bo myśli kłębią mi się całym i tabunami w głowie i żadna nie może w pełni dojść jako tako do głosu. Powstaje więc z tego jeden wielki galimatias, niemożliwy do rozwikłania. Siedzę więc sobie i nic nie robię. Znaczy nie całkiem nic, bo jem. Jedzenie jest obecnie moim jedynym zajęciem. Wyglądam przy tym jak cielna krowa wpatrzona w malowane wrota. Wyraz twarzy mam najdoskonalej debilny, i gdyby nie to że jem w samotności, to zapewne wzbudził bym powszechne wybuchy troskliwości. Swoją drogą jedzenie w samotności to chyba coś jak picie w samotności które zdaje się jest czymś w rodzaju alkoholizmu w pełnym rozkwicie, wobec czego dochodzę do wniosku iż jestem obżarciuchem w pełnym rozkwicie. Teza ta bardzo mi się podoba i nie życzę sobie wyprowadzania mnie z błędu jako takiego. Już nikt nie powie mi że jestem za chudy. Wracając do operacji, bo oczywiście ona jest obiektem całego tego szumu, musze powiedzieć że chyba jednak się cieszę. W końcu jest to dla mnie pewien krok. Krok w stronę tego czego chcę najbardziej, czyli pełnej możliwości uczestnictwa w życiu społecznym. W końcu jestem socjologiem, a dla socjologa niemożliwość pełnego uczestnictwa w szeroko pojętym życiu społecznym jest czymś na miarę średniowiecznych tortur. Plany mam, biznesowe, a jakże by inaczej. Operacja więc jest pomocą w ich urzeczywistnieniu. Wierzę w to i kropka. I tak samo jak w wypadku obżarstwa nie życzę sobie być wyprowadzany błędu.Tak na marginesie. Studio mi się pomału rozkręca. Brakuje mi jeszcze do pełni szczęścia dodatkowych lamp, i mocnego aparatu. Ale to tez już niebawem zostanie zaspokojone. Już ja się postaram. Na styczeń już kilka osób mam zapisanych i mam nadzieję że nic się nie zmieni. A póki co idę spać, a niedźwiadka którego dostałem od Karoliny, zabiorę sobie do szpitala. Do przeczytania PO.

Jacek:

Grom...

2009-11-28T08:11:00.000-08:00

Wiadomość spadła na mnie wcale nie jak grom z jasnego nieba ale dajmy na to jak gromik. Taki malutki acz niespodziewany. Termin operacji przeniesiony został mi na dzień 6 grudnia o czym poinformowano mnie telefonicznie. Wielkie zamieszanie wybuchło rzecz jasna od razu, wykonać badania we wcześniejszym terminie, nie ważne jak ani gdzie, nie rozchorować się broń boże i najlepiej w ogóle nic nie robić bo świńska grypa już się za mną skrada radośnie pokwikując. Moim zdaniem skrada się za mną co innego i wcale radośnie nie pokwikując a zwyczajnie rycząc jak zraniony bawół a jest to głupota która dobija mnie we wszech miar większym zakresie. Przejawia się ona przede wszystkim w braku kompetencji niektórych ludzi, a braku kompetencji jak żyję nie uda mi się zrozumieć i zaakceptować. Tak samo jak szacunku dla tego co robi druga osoba, znaczy braku szacunku. Ostatnie trzy sesje przede mną, te przed wyjazdem na operacje. Mam nadzieje że ich nic nie zakłuci i że wszystkie się odbędą bo pomysły na nie są nie chwaląc się super. A prawda. Jednak cztery sesje. Kolejne będą dopiero w styczniu, jeśli dobrze pójdzie, i już kilka jest zaklepanych, więc generalnie jest dobrze i będzie dużo nowości. Nowością będzie także to co poczuję po operacji, o ile oczywiście coś poczuję i usłyszę. Moim pobożnym życzeniem jest to że słyszane będzie to lepiej. Cokolwiek by to miało być. Chociaż nie. Pianie chórów anielskich przywitał bym z lekkim można powiedzieć niepokojem acz lepsze było by i te pienie niż odgłos wyziewów piekielnych o ile takowe wydają jakieś odgłosy.

Moje nowe dzieła.

Żółwikiem mili Państwo.

2009-11-20T04:03:00.001-08:00

Nawet kiedy jeszcze byłem małym rozbrykanym osłem, lubiłem Monikę Olejnik. W ogóle nie pojmuję jak można nie lubić takich kobiet. Piękna była wtedy, nie żeby teraz nie była ale wtedy była młodsza i piękniejsza co zrozumiałe dla każdego z umysłowością powyżej pierwotniaka. A jej inteligencja i sposób mówienie wprawiały i wprawiają mnie w zachwyt. Ona to właśnie dała znak żółwika, ponieważ mamy obecnie zarazę. Co prawda zaraza istnieje jak na razie na kartach brukowców ale i to jest dobre. Groza ogarnia wszystkich zemną na czele, i jestem w drodze do nabycia chirurgicznej maseczki i paradowania z nią po mieście za wzorem pewnej gwiazdy Big Brothera. Jednakże żeby nie zostać oskarżonym o kopiowanie pomysłów wielkich kreatorów mody, swoją maseczkę ozdobię oryginalnym i aż dziw że jeszcze nie modnym dorodnym różowym świńskim ryjem. Żeby być na czasie oczywiście utrzymać się na fali bo niedługo powinna wrócić ptasia grypa, już nieco zapomniana i wyeksploatowana, a w kolejce cała fauna z gąsienicami na czele, chociaż pijawki i pijawcza grypa wydają mi się bardziej pasować do realiów naszego kraju, ale wtedy musiała by wyginąć większość naszych rodaków na tak zwanym świeczniku. W ogóle nie o tym miało być a o obecnej działalności. Mianowicie doczekałem się już własnego studia fotograficznego, i już lada chwila zaczynam z niego w pełni korzystać. Poza tym przyjmuje zamówienia na sesje na styczeń. Bo obecnie wybywam do Warszawy zrealizować swoją „operację życia”.

Najnowsza sesja Davida.

Finał.

2009-11-10T08:41:00.000-08:00

Siedzę i słucham sobie muzyki, a jak nowego albumu Chylińskiej. Jak dla mnie jest to album tak samo na wysokim poziomie jak każdy inny który nagrała, bez względu na te całą okrzyczaną zmianę stylu. W ogóle to jestem skromnego zdania że gdyby ta płyta była wydana pod szyldem starego zespołu, i nie okraszona nowym wizerunkiem Agnieszki, żaden z beznadziejne dennych krytykantów by się nie połapał że nastąpiła jakaś zmiana. Pyzatym zaczynam powoli czuć święta. Owszem prawie jak supermarket. Ale to nie moja wina i nie mam zamiaru się temu sprzeciwiać. W manię kupowania się wciągnąć nie dam na to opcji w ogóle niema. Więc mogę sobie te święta czuć bezpiecznie. Wybieram się ponadto do Warszawy już na finał że tak napiszę. Finał zakończony operacją. Wybieram się pomału ale i tak wydaje mi się że za szybko.

Zdjęcia z najnowszej sesji Davida.

Piękna nasza Polska cała.

2009-11-06T08:09:00.000-08:00

Nie będzie patriotycznych wywodów. Wręcz odwrotnie. Patriotyzm jest dla mnie uczuciem tak odległym że nie ma do czego tutaj go przyrównywać, chyba tylko do długości trasy koli transsyberyjskiej. Dyplom magistra odebrałem schowałem w szufladzie i leży. I niech leży. Złożyłem także umówioną wizytę w urzędzie pracy pełen nadziei że czeka tam na mnie wymarzony staż. Staż owszem może i czeka ale nie na mnie tylko na pieniądze. Jednym słowem nie ma pieniędzy i staży koleją rzeczy również niema. Oferte pracy dostałem. Została mi wskazana ściana krowich wymiarów, plezjozaur przy niej małe piwo. Gapiłem się na nią jak wół na malowane wrota, cielę kolo mnie też stało i się gapiło. Owszem na ścianie wisiała jedna oferta pracy opiewająca na nader intratną posadkę której wymieniał nie będę. Więcej na ten temat nie piszę bo cisną mi się pod klawisze słowa uznawane powszechnie za obelżywe. O urzędzie jako takim mógł bym tak w koło pisać bo doprawdy zadziwia mnie to że urzędnicy sprawiają wrażenie ludzi którzy są w niewłaściwym miejscu i niewłaściwym czasie, i sami nie zdają sobie sprawy z tego gdzie i po co się znajdują. W innym urzędzie dla odmiany znalazłszy się w jego pałacowych wnętrzach, celem zlokalizowania poszukiwanego oddziału, czy może fili, nagabnąłem przechodzącą obok urzędniczkę z pytaniem. Urzędniczka wyraziła wielkie wręcz nieprzyzwoite zainteresowanie nazwą miejsca w którym pracuje, i zdumiała się zgoła niebotycznie kiedy łypiąc podejrzliwym okiem dopominałem się potwierdzenia że znajduję się we właściwym miejscu o czym przekonywał mnie napis na ścianie. Urzędniczek które wręcz euforycznie reagowały na wiadomość że znajdują się właśnie tam gdzie się znajdują było więcej. Jednakże żadna o tym pojęcia nie miała, i chmury napływały na ich zamyślone oblicza kiedy pytałem o poszukiwany oddział.

Po niże dla rozerwania ponurej atmosfery. Kamil.

Praca...

2009-10-22T15:08:00.000-07:00

Ciągle szukam pracy i nie przestaje działać na tym polu. W końcu coś znajdę. Tutaj innej opcji nie ma. Na tym generalnie opierają się ostatnio wszystkie moje dni. Czyli wstaje jem śniadanie, siadam do komputera i wertuje wszystkie portale z pracą, wysyłam CV i potem siedzę z nadzieją. Meila sprawdzam średnio pięć razy dziennie póki co bez skutku. Ale przyjdzie taki dzień że mi w końcu ktoś odpisze i zaprosi mnie na rozmowę kwalifikacyjną i dostane swoją wymarzoną prace. Przyjdzie taki dzień wierze w to. Na razie zadowalam się robieniem sesji. Zdjęciowych. Dzisiaj najnowsza Ani.

Szukamy.

2009-10-17T15:09:00.000-07:00

Jutro sesja z Anią. Nareszcie. Umawialiśmy się już od dłuższego czasu i wreszcie się zgadaliśmy. W ogóle obiecałem Monice że dam zapytanie czy ktoś kto tutaj zagląda nie chciał by wziąć do siebie kota. Całkiem darmo z zabawkami i niezbędnymi akcesoriami. Kot niegdyś miał właścicieli którzy powinni z piekła nie wyjrzeć, teraz tymczasowo przebywa u Moniki, która jednakże nie może zająć się nim na stałe. Jeśli ktoś by chciał przygarnąć przesympatycznego kota. Pisać. Z innej beczki. Poniżej dodaje kilka kolejnych zdjęć z sesji Dawida w innej stylizacji. Bo dużo nam tego wyszło a szkoda nie opublikować bo jestem z nich zadowolony.

Kolor.

2009-10-14T15:34:00.000-07:00

Szybko zdecydowałem się napisać nową notkę. Nie wiem czemu jakoś tak wyszło że mnie na pisanie naszło. Chyba coś mi się po prostu nie podoba i muszę się wypisać. Generalnie to doszedłem do wniosku że nie lubię tak zwanego światowego życia. Chociaż inaczej. Nie tyle nie lubię ile się do niego nie nadaje. Tak mi się wydaje. Lans lans. Dziwnie mi z tym. Szczerze mówiąc nie widzę siebie jak pcham się gdzieś ze swoją osobą aby się wylansować i pokazać że ja jestem taki dobry w tym a tym. Może brak mi jakiegoś tupetu. Sam nie wiem. Ale czasami go innym zazdroszczę. Z innej beczki. Dzisiaj wpadł do mnie Dawid na sesje i zrobiliśmy aż trzy stylizacje za jednym razem. Poza tym. Zmontowaliśmy mini studio, które powstało z dwóch wielkich płacht, blendy, i lampki halogenowej. Zdjęcia robiłem tylko cyfrowym aparatem, ale efekty są jak dla mnie zadowalające. Poniżej oczywiście kilka zdjęć, ale narazie z jednej stylizacji tej awidowej którą sam wymyślił bo dzisiaj już nie jestem w stanie zrobić więcej. Poza tym. To szukam osób chętnych do sesji, nie drogo. O szczegóły można pytać.

Stan i pokiereszowana papla.

2009-10-11T13:58:00.000-07:00

No nareszcie jestem w stanie pisać. Chociaż chyba w zasadzie byłem w stanie pisać cały czas, ale załóżmy że mi się nie chciało. Tak więc mi się zachciało. Cud żaden nie nastąpił zwyczajna ludzka potrzeba bo mi się za druzo rzeczy w kółko dziać zaczęło i za bardzo ich nie ogarniam. Po pierwsze sesje. Od dawna wiedziałem ze kocham fotografować ale ostatnio przechodzę sam siebie z ilością zrealizowanych sesji. NO grunt że mnie to ciągle cieszy. Dzisiaj na dole efekty kolejnej sesji pary w moim dorobku. Tym razem Kamila i Marcin. W przeszłym tygodniu mam sesje Ani której już nie mogę się doczekać. Ach i jeszcze Dawid. Poza tym zarejestrowałem się w urzędzie pracy. Ale urząd pracy jest z reguły mało ciekawy, zrobi się ciekawszy jak znajdę sobie prace do poszukiwania której pomału się przykłada. W ogóle padłem na pysk i teraz nie nadaje się już w ogóle do publicznego pokazywania bo nie chciał bym aby widok mojej zdezelowanej facjaty kogoś wpędził do grobu. Winę za to ponosi z kolei Aga. Tak ta Aga. Chylińska nagrała electro. Właśnie ta informacja spowodowała skomplikowaną deformację mojej już niepięknej facjaty. W zasadzie to, to w pełni akceptuje. Każdy ma prawo do zmian nawet tych najbardziej drastycznych. I logiczne że Aga nie MUSIAŁA nagrać znowu rocka. Nie da się ukryć jednak że tą płytą a przynajmniej tym singlem podzieliła swoich fanów na fanów Agi i fanów rocka. Ja jestem zdecydowanie fanem Agi. Płytę kupie już nie mogę doczekać się 23 października kiedy to płyta trafi do sklepów. Może nawet wybiorę się na pierwszą od lat imprezę żeby potruchtać do muzyki Agi i poczuję się młodziej.

O radości i smutkach jesiennych.

2009-10-04T14:08:00.001-07:00

Radości w ostatnich dniach dostarczała mi ludzka głupota, która znienacka objawiła się w postaci aresztowania szanowanego w pewnych kręgach polaka. Aresztowanie za bądź co bądź pedofilski występek wywołało ową falę głupoty która była przyczyną mej radości. Bo jakże tu się nie cieszyć kiedy niby zdrowa cycata baba wygłasza orędzia w obronie mężczyzny który sypiał z dzieckiem. Doprawdy jeszcze gdyby była bezpłodna albo przynajmniej lekko upośledzona na umyśle można było by obok takich orędzi przejść obojętnie. Ale nie. Obroną wzięli dorośli ludzie posiadający własne dzieci. Radość w czystej postaci. Doprawdy humor mi to polepszyło zgoła astronomicznie to w końcu takie budujące wiedzieć że są na świecie ludzi o całe mile głupsi ode mnie. Z innych ciekawych rzeczy które dostarczyły mi masy radości jednakże innego gatunku, wymienić należy kolejne sesje. Tym razem na warsztat zawitał Kamil a efekty współpracy są bardzo zadowalające. Poniżej zresztą kilka zdjęć. Ale nie jak zawsze z cyfrowego backstage, ale już z sesji. Bo wywołałem wreszcie wszystkie zaległe klisze. A inne sesje można obejrzeć na mojej stronie której nieco zmieniłem też wygląd i po kategoryzowałem zdjęcia. Ciekawe czy się spodoba. Dostępna jest z boku jako Moja Galeria.

Powrocławiowo.

2009-09-27T12:29:00.001-07:00

Obrzydło mi się ostatecznie, czuję się źle siedząc w Katowicach, i mam ochotę wyjechać z powrotem do Wrocławia. I to nawet pomimo tego że przeraziło mnie na początku zagęszczenie galerii handlowych w samym jego centrum. Pal licho galerie, niech sobie do nich ludzie łażą krowim poligonem jak lubią, niech w nich nawet mieszkają jak muszą, ja nie będę, i przejdę obok nich wielkim łukiem. Tylko do Renomy mogę wstąpić i do empiku który w niej się mieści, gdyż jest to miejsce niesamowite. W każdym bądź razie po powrocie w rodzinne strony, Katowice wydają mi się jeszcze brudniejsze i bardziej zasyfione niż były przed wyjazdem. Ponadto poziom zadresienia jak na moje oko przez te trzy dni drastycznie wzrósł. Dobija mnie ten fakt z dnia na dzień coraz bardziej, i może w końcu dobije ostatecznie. Chyba że coś się zmieni. Nie wiem co prawda co mogło by się zmienić bo chyba musiała by w Katowice uderzyć bomba antydresowa na skutek wybuchu której śmierć na miejscu poniosłoby około 89% mieszkańców Katowic z ogolonymi pustymi łbami. We Wrocławiu było genialnie. Dwie sesje zrealizowane z Michem, i doczekać się nie mogę kiedy tam znowu pojadę. I pomyśleć że kiedyś nie lubiłem tego miasta.

Wrocław...

2009-09-19T14:04:00.001-07:00

Dzisiaj spotkałem się z Gosią w Katowicach, nie jak wcześniej planowaliśmy w Mysłowicach, bo jakoś mnie pora od Mysłowic odciągneła. Wybraliśmy się na pizze a jakże, było super odkryliśmy też pizzową promocje w ”za drzwiami”, co prawda nieco za późno ale, nic to. Jutro jadę do Wrocławia i będzie tydzień spokoju ode mnie. Pakuje się i pakuje na te kilka dni, i same fotograficzne niezbędniki, zajęły mi tyle miejsca że odechciało mi się wojaży jakichkolwiek i dokądkolwiek. Waży to wszystko razem z dziesięć ton głowę sobie dam za to uciąć. Plecy mnie rozbolały po pięciu minutach spacerowania po pokoju z owym nabojem. Obecnie jestem w fazie rozmyślań czy by tu nie eksmitować blendy, ale jeśli nie daj boże mi będzie potrzebna a jej nie zabiorę to szlag mnie na miejscu trafi na pewno. Nie wiem co zrobić.

Dzień...

2009-09-16T14:10:00.000-07:00

Dzisiaj wpadł Grzesiek, po usilnym namawianiu mnie na sesje cyfrową. No to zrobiliśmy sesje cyfrową bardziej dla zabawy, jak zresztą zawsze z cyfrowymi działami u mnie. Nie wiem jak to jest. Nie umie poczuć cyfrowej fotografii. Pojęcia nie mam co w tym jest ale coś na pewno. Cykam Se i cykam tą cyfrą, dokładnie cykam, bo jakoś mnie to odmóżdżza, i coś tam niby jest w porządku, niby jest okej, niby ładnie, ale jednak nie do końca. Trzeba sobie to powiedzieć. Ja kocham fotografia tradycyjną i nigdy nie będę w stanie jej zostawić dla cyfrowej. Poza tym było super. Ja jak zwykle głuchy jak pień. A właśnie. Dochodzę ostatnio do wniosku że moi znajomi to herosi. Bez dwóch zdań. Nigdy nikt mi jeszcze nie dał do zrozumienia że ma dość tej mojej tempem przygłuchości. Ja chyba bym sam siebie zatłukł łopatą gdybym miał ze sobą rozmawiać. Doprawdy mam wielkie szczęście że obracam się wśród takich fantastycznych ludzi. To tak mi się przed chwilą pomyślało na optymistyczne zakończenie. A w ogóle planuje mi się duża tajemnicza sesja ale szczegółów na razie nie zdradzę. Ale będzie mega.

Poniżej parę fot jak zwykle.

Zwiastowanie.

2009-09-14T14:12:00.000-07:00

Kolejna sesja jak najbardziej udana. Wreszcie udał mi się spotkać z Panią Jezus i efekty zwiastowania są świetne już w wydaniu cyfrowym. Na analogowe musze troszkę poczekać choć już nie mogę, wiercę się i kwilę, bo tyle mi się tego nazbierało, że chce już to wszystko mieć i móc obejrzeć, pocieszyć się że znalazłem dobre kadry. W ogóle podziękowanie należy się Monice. która dzielnie za każdym razem pomaga mi w sesjach. I tym razem też pomagała, bez niej nic nie było by takie proste. Sesje robiliśmy jak zawsze w dwóch stylizacjach. Jedną na Chanel, drugą mojego pomysłu. Byłem też dzisiaj w ikei i nabyłem dwa stoliki typu lack za 19.90 i się cieszę jak głupi. Nie mam zielonego pojęcia poco mi dwa stoliki ale jest to w tej chwili nieistotne. A i jeszcze kupiłem 3 hot dogi.

dziś 13.

2009-09-13T11:02:00.000-07:00

Dzisiaj to nie jest zdecydowanie mój dzień. Wiadomo durny 13. i niech mi ktoś powie że to jego szcześliwy dzień. Gówno prawda. Sam nie wiem co napisać, a w zasadzie w jakim tonie to napisać, bo miotają mną różne wielkie emocje i cud że szlag jeszcze mnie nie trafił. Z jednej strony, dzisiejsza sesja w Katowicach była jak najbardziej udana, zdjęcia robiłem fotografowi – modelowi, Łukaszowi który spisał się świetnie. I wszystko było by w najlepszym porządku i cacy gdyby nie to że podczas sesji, kogoś zainteresowały nasze leżące odłogiem rzeczy i raczył ukraść Łukaszowi telefon. Nie znoszę chamstwa i zjebstwa w tej postaci. Nienawidzę po prostu z racji społecznego usposobienia. Nie wiem jak można coś komuś po prostu podpierdolić. Szczerze i całego serca życzę tej osobie która wykorzystała naszą nieuwagę, żeby wleciała pod tramwaj, niech ją przejedzie trzy razy tam i nazad, na wstecznym biegu, ale niech ona to przeżyje bez kończyn jak ta idiotka w kill billu i niech sra po nocach. Albo lepiej. Niech srać nie może, zasra się od środka i pęknie.

kilka zdjęć z cyfry z naszej sesji.

Porządek musi być.

2009-09-13T05:36:00.000-07:00

Przeniosłem się tutaj ponieważ ten blog na wordpresie, delikatnie mówiąc jest do dupy. Jakieś idiotyczne błędy mi wyskakują i mam tego po dziurki w nosie. Mam nadzieje że ten będzie sprawniejszy. Nielubie jak mi się przemieszczają terminy bo potem zaczyna się wszystko plątać i wychodzi z tego zazwyczaj po prostu gówno i zamieszanie. Mam nadzieje że już nic się nie zmieni. Jutro zaplanowana sesja Łukasza i w poniedziałek Pani Jezusowej. Potem koło czwartku – środy, jadę do Wrocławia na kilka dni więc będzie spokój przynajmniej tu na blogu, bo miasto które będę wizytował może o nim zapomnieć. We Wrocławiu też sesja, no i potem powrót i klika sesji tutaj. Między innymi Ani która się do mnie zgłosiła. Dzisiaj wzięło mnie na zrobienie porządku w nieużywanym do niczego pokoju u mnie w domu. Pół dnia spędziłem zakopany w różnego rodzaju śmieciach, książkach i rupieciach, segregując je na te które są pamiątkami a które nimi nie są i można je ekshumować. Zajęcie było iście nieznośne z racji na wszędobylskie chmury kurzu, ale znalazłem kilka ciekawych rzeczy jak choćby mój zeszyt z pierwszej klasy szkoły podstawowej, czy prezent z osiemnastki w postaci drewnianego pudełka z niezbędnymi akcesoriami. Poza tym znalazłem stare listy, kalendarze, które bezzwłocznie muszę spalić ze względu na zawarte w nich niestosowne treści, albumy, wazony, kasety, i inne mniej lub bardziej atrakcyjne zakurzone rzeczy. Pokój posłuży mi teraz do zrealizowania sesji zdjęciowej i został do tego przygotowany. Acha. Przypomniało mi się. Krzesła jednak nie pokaże dopóki nie znajdzie się ono w którejś sesji, a znajdzie się na pewno w tej poniedziałkowej, wówczas mogę je też pokazać „nie pozujące”.